Wij schuiven aan bij Van der Valk Heerlen en verlekkeren ons aan de menukaart.
Ik kies vooraf voor carpaccio van vis, tournedos als hoofdgerecht en aardbeien toe.
De anderen kiezen voor iets soortgelijks met een kleine variant.

,,Mag ik je eens wat vragen: hoe wil jij begraven worden?'' gooit een vriend vrij plompverloren in de groep.
Begraven worden.
Ik denk er niet iedere dag aan.
Maar gezien  mijn leeftijd............
,,Met veel toeters en bellen''  is het eerste wat in me opkomt ,,en voor de rest moeten mijn nabestaanden maar doen waar ze zelf troost bij vinden.''
,,Ik ben namelijk net donor geworden'' gaat mijn vriend stoïcijns verder. Hij wil het onderwerp ter sprake brengen, dat is duidelijk. Geen ontkomen aan, denk ik en dat is ook zo.
,,Ze mogen alles van me hebben behalve mijn hoornvliezen'' zegt hij terwijl hij zijn gloednieuwe en kersverse donorcodicil tevoorschijn tovert.
,,Nou, datzelfde heb ik met mijn maagdenvlies'' probeer ik de zaak luchtig te houden.
Mijn eten smaakt me ineens niet meer zo goed. ,,En wat doe ik dan met mijn zwemvliezen?'' doet een andere tafelgenoot ook nog een duit in het zakje.

De carpaccio op mijn bord hoort,  zoals een ieder weet, bij de koude voorgerechten.
Nou, koud is hij zeker. Ik proef ijskristallen in mijn mond.
,,Nou weten we in ieder geval zeker dat die vis dood is'' maai ik het gras weg voor de voeten van de disgenote die voor hetzelfde gerecht heeft gekozen.
,,Dit moet eerst op temperatuur komen. Zo is er kraak noch smaak aan. Laten we langzaam eten en we beginnen gewoon aan de garnering. Dan zien we wel waar het schip strandt.'' Ik zet mijn tanden dapper in de fraai op het bord gedrappeerde plakje tomaat. Ook koud.
Ondertussen kweelt onze vriend verder over begraven, dood, de bijbehorende muziek en over het feit dat ons uitgedroogde plakje cake wel erg schril afsteekt bij de uitgebreide Brabantse koffiestafel zoals in Limburg gebruikelijk.

Mijn tournedos drijft in een flinke plas ondefinieerbaar bruin en ik probeer er toch enigszins omheen te eten.
,,Als je donor wordt dan geef je iets weg wat van jezelf is.
Daar zitten je DNA in.
En je genen.
Het kan dus heel goed zijn dat de eigenschappen en kenmerken van de gever zich mengen met die van de ontvanger. Blijk je na je transplantatie ineens te kunnen jodelen. Of figuurzagen''  meng ik me in het gesprek.
,,Je persoonlijke karakter ligt vast in je ziel'' spitst de discussie zich toe. ,,Maar wat is je ziel? En waar zit die eigenlijk?''
,,Vlak bij je lurven'' roept een ander. ,,Die heb ik trouwens ook op mijn donorlijstje staan: mijn lurven en mijn hurken. Je zal er maar om verlegen zitten.''
,,Zet er je kladden dan ook maar bij. Dat lijkt me in fysiologisch opzicht toch een drie-éénheid.''

Als we het toetje geserveerd krijgen hebben we het over de wc-bril en dat mannen ook maar moeten aanleren om zittend te plassen.
Waarna het gesprek alsnog een wat luchtiger wending krijgt:
,,Neem jij de oplader van je mobieltje mee in je kist?''

Ik besluit me op mijn aardbei te concentreren.

 *****************