Kasteel Terworm in Heerlen:

adempauze in hectische wereld

 

Heerlen – Betreed de binnenplaats van Kasteel Terworm in het Limburgse landschap vlakbij Heerlen en je tred wordt die van een kasteelvrouwe dan wel van een kasteelheer.
Niets doorbreekt de idylle, niets ontbreekt het de gasten van TerWorm.

We nemen plaats op het terras, gelegen in de zon aan het water waar eenden kwaken en zwarte zwanen voorbij glijden.

,,Wil je een wijntje?’’ vraagt mijn man nog voor de ober zich heeft gemeld.
Ik kijk in het rond en bewonder de schoonheid van de gebouwen, de rust, de stilte, de kunst, de sfeer.

 

 Hier wordt het paradijs benaderd. Daar is geen twijfel over mogelijk.

Een jonge ober laat zich van zijn beste kant zien.
Hij is iets te stevig van bouw, iets te slordig gekleed, iets wat je noemen zou ‘too much’ van alles wat je je maar bedenken kan, maar ik val als een blok voor hem als hij ons in de watten legt.

George heet hij.
Of Gregor.
Ik weet het niet zeker.
Ik heb hem niet naar zijn naam gevraagd, maar ik vind iets dergelijks wel bij hem passen.
Hij maakte de juiste opmerkingen, was onzichtbaar en zichtbaar tegelijk en had er duidelijk plezier in dat we er waren.
Dat noem ik nog eens gastvrijheid.

De gasten van TerWorm hebben stuk voor stuk allure.
Ik kijk mijn ogen uit en geniet van alles om me heen.
Na een glaasje wijn of wat krijg ik er steeds meer plezier in.

,,Je kunt hier ook met kerst verblijven’’ deel ik mijn echtgenoot zo achteloos mogelijk mede.
,,Dan krijg je lekker te eten, slaap je zo mooi als je maar slapen kan en voel je je toch een klein beetje een prinses.’’

Die behoefte bleek er bij mijn echtgenoot totaal niet te bestaan, maar hij liet me in mijn waarde en zei dat we dit best eens konden overwegen.
Hij wou wel eens weten hoe het voelde om 'prinses' te zijn.

Ik zag de situatie al volledig uitgebeeld: vuurpotten op de trap, kerstlichtjes alom op de binnenplaats, kerstgroen en kerstbomen in de hal en de eetzaal en een aantal flessen champagne op de kamer om er mijn bad mee te vullen.

 

Mijn fantasie kent soms geen grenzen.
Ik verheug me inmiddels op de kerst.
Nu mijn man nog zo gek zien te krijgen.
Ik liep met de weelderige folder naar buiten maar hij was het die de prijslijst meenam.

+++++++++++++++
HOME