Restaurant De Rotonde nabij Deil

 Enspijk– Het restaurantgedeelte van wegrestaurant De Rotonde ligt aan een plas en in de zon. Je moet even slim sturen om, komend van de A2, niet automatisch voor het raampje van de naastgelegen McDrive te arriveren. En daar kiezen we niet voor. We willen sfeer.

Maar wie nauwgezet de bewegwijzering volgt komt op de goede plek terecht, een plek waar ze huisgemaakte appeltaart serveren bij smaakjesthee naar keuze, waar je versgezette koffie krijgt voorgeschoteld of een flesje bronwater, gewonnen uit de Enspijkbron op 90 dan wel 110 meter diep.

Dat water is afkomstig uit de bron van het Pleistoceen tijdperk, vertelt de ober later, en derhalve van zeer goede kwaliteit.

Mijn disgenoot wil een broodje. Hij bestelt een waldcorn gezond maar krijgt een waldcorn zalm. ,,Ook lekker’’ zegt hij, makkelijk als hij is en hij zet er met smaak zijn tanden in. Ik vraag me af wat hij mist: ei, een plakje tomaat, een schijfje komkommer, een plukje wortel in juliennereepjes gesneden.
Oftewel: ik vraag me af wat een waldcorn gezond nou tot een waldcorn gezond maakt. Want die hele zooi word ik ook op zijn broodje zalm gewaar. Mijn man eet door.

Ikzelf krijg een warme panini voorgeschoteld met gesmolten brie, tomaat, basilicum en pijnboompitjes.
Het ziet er meer dan smakelijk uit en zo smaakt het ook.
En altijd denk ik dan: dat ga ik thuis ook eens maken!
Maar thuis ben ik van de makkelijke.
Heel veel tijd besteden aan eten maken maakt dik, is mijn ervaring.
En een boterham met kaas is sneller gemaakt dan een uitgebreide lunch waarbij het calorieënaantal voor mij niet meer te overzien is, laat staan in de hand te houden.
Ik ben heus niet te lui maar om die reden komt het er dus niet van.
Ook niet helemaal waar natuurlijk. Thuis tel ik calorieën. En gewone kaas lijkt me minder aantellen dan een gesmolten brie.

,,Wat weet jij van het Pleistoceen tijdperk’’ vraag ik mijn tafelgenoot om met opzet van mijn kant enige cultuur in ons gesprek te brengen.
Hij verslikt zich in zijn broodje en zegt, als de hoestbui voorbij is, dat het één van de tijdperken is.
Ik ben verbijsterd en blijf hem vragend aankijken, net zolang tot er een vervolg komt: ,,Het zal zo’n 15000 jaar voor Christus zijn.
Of nog langer geleden.
Type maar in op Google.
Of nog beter: op Wikipedia.’’

Nou gaat dat een beetje lastig als je onderweg bent naar het zuiden dus ik stel het opzoeken uit tot na de vakantie, en geniet ondertussen rustig verder van mijn broodje, van de sfeer en van het uitzicht.

Hier is het dat in het voorjaar de Betuwe in bloei staat, hier komt het Betuwse landschap tot zijn recht met fruitbomen in overvloed, pittoreske dijkjes die ontroeren en kronkelriviertjes waaraan het goed toeven is.

,,Ik had nog nooit van Enspijk gehoord’’ meld ik mijn tafelgenoot. ,,En ik had er al helemaal geen idee van dat er langs de snelweg richting het Limburgse land ook nog iets anders te beleven viel dan Mc Donald’s, AC en Van der Valk.’’

,,Je moet er soms even naar zoeken’’ zegt mijn tafelgenoot samenzweerderig, maar ik weet heel zeker dat het stom toeval is dat we hier terecht zijn gekomen.
We hadden gewoon dorst en gewoon honger en dan moet je wat.
In die hoedanigheid kwamen we terecht bij De Rotonde.
En toegegeven, het is aan de A2 weer eens wat anders dan De Lucht.

 

 **************

 HOME