home






Jook van der Weijden
journalist-schrijver
(culinair) columnist


Ristorante Italiano Pizzeria Selene in Weesp

Eén minuutje papetuutje

Weesp - Het is al donker als we door de Slijkstraat lopen richting Hoogstraat. Het voorjaar laat nog even op zich wachten en daarom willen we ons maagje vullen en ons hart verwarmen met Italiaanse gastvrijheid en de smaak van basilicum, verse thym, oregano en rozemarijn. Er is nog net een tafeltje vrij. 

Selene is de Griekse maangodin, de zuster van Eos en Helios. Ze wordt vaak vereenzelvigd met Artemis, de eeuwige maagd, omdat de maan volgens de Grieken een vrouwelijk en maagdelijk symbool is. Toch heten juist veel Italiaanse restaurants Selene en ik heb geen idee waarom. Toch eens navraag naar doen.

In Restaurante Selene is het druk. De zaak wordt in tweeën gedeeld door een stenen muurtje. Daardoor zijn langs de diverse muren intieme plekjes ontstaan maar het maakt ook meteen een beetje krap. Er heerst een Italiaanse hectiek, vooral omdat er niet veel ruimte is. Maar de broodjes die we vooraf geserveerd krijgen smaken naar Italië en dus naar meer. En dat vergoedt veel. De barokke wandversiering doet de rest.

De menukaart biedt tal van mogelijkheden waardoor het toch nog een hele klus is om een keuze te maken. Vis als voorgerecht en vlees als hoofdgerecht? Of keren we het om? 

Onze jeugdige tafelgenoot, 5 jaar oud, ontbeert zijn favoriete poffertjes, pannenkoeken en patat. Waarop hij standvastig voor een pizza kiest met groene olijven. De ober valt bijkans van zijn geloof. Hij heeft in zijn arbeidzame leven al veel meegemaakt maar dat een kleine man van 5 overtuigend om een pizza met olijven vraagt slaat álles.

De groten om hem heen bestellen een voorgerecht als carpaccio of parmaham met meloen.  

Om vervolgens een hoofdgerecht te kiezen. Naast pizza's en pasta's in diverse uitvoeringen prijken er voornamelijk lamsvlees en ossenhaas op de kaart. Voor de visliefhebbers is er zalm, gefrituurde inktvisringen en zeebaars. Tenzij je van kip houdt uiteraard, want dán kun je aan de pollo.

 

Gezellig met elkaar uit eten gaan is nog steeds één van mijn favoriete bezigheden. En ik ben niet de enige. Je hoeft geen inkopen te doen, niet te zorgen dat alles tegelijk heet en gaar is en je hoeft niet af te wassen. Dat is op zich al een feest. Bovendien kun je je tijdens het eten intensief bemoeien met je tafelgenoten.  In ons geval zit daar een kleine man bij die net leert lezen en schrijven. Het lezen van woordjes als rok en pan leveren geen enkel probleem op. Hij schrijft ze ook al op: oma, mama. Mama? Moet dat niet met twee mm-en in het midden? 

Zelfs onze kleine disgenoot twijfelt en hij frommelt er gauw nog een m tussen. De m van mmmmmmhhhhh, want het eten is heerlijk.

,,Kun je ook je eigen naam schrijven?'' vraag ik. En dat vind hij eigenlijk een belachelijke vraag, want dat kan hij allang! ,,Dat kan ik in één minuutje''  zegt hij.

,,Oke'' moedig ik hem aan. ,,Eén minuutje apetuutje!''

Maar daar komt kritiek op. ,,Apetuutje?'' roepen mijn andere tafelgenoten in koor. ,,Het is Papetuutje! Met een P ervoor.'' ,,Welnee'' hou ik vol. ,,Het is Apetuutje!''

Thuis zoek ik het op internet op: apetuutje blijkt inderdaad papetuutje te zijn. Het staat in het aftelrijmpje voor kleuters: 

Engel, drengel, drongel dros, met het mondje van de vos, één minuutje papetuutje, wee - wie - wa - weg.

En het is zoiets als O zewiezewo zewiezewalla, christalla.

Het betekent niets maar het is zo leuk om te zeggen.

En dan maakt het hoofdgerecht plaats voor het toetje. Ik kies voor tiramisu. Omdat het me zo Italiaans in de oren klinkt, omdat ik het thuis nooit eet en omdat het gewoon enorm lekker is.

Maar het had naturlijk ook wat anders kunnen zijn, want bij Selene weten ze wat toetjesliefhebbers willen! 

Als we Selene weer verlaten is ons kruikje wijn leeg en is de Slijkstraat stil en verlaten. 

Maar we nemen het warmbloedige Italië mee in ons hart en wat ons betreft had Selene net zo goed een Italiaanse godin kunnen zijn. Ze is in ieder geval dol op Italië. En wij ook!



HOME




en