home





Joke van der Weijden
journalist-schrijver
(culinair) columnist












Grandcafé De Studio bij De Vest
Een vluggertje in stijl

,,Als we dan toch naar Jenny Arean in De Vest gaan, zullen we dan vooraf samen gaan eten?''
Zo'n vraag moet je mij eigenlijk gewoon niet stellen, want voor je het weet zitten we samen in zo'n restaurant en moet je wachten met je eerste hap tot ik een foto heb gemaakt van het gerecht.
En dat kan soms even duren.
Oervervelend als je honger hebt.
,,Oke, ik reserveer een tafeltje'' zeg ik joviaal maar dat had ik beter niet kunnen beloven.
Want je zoekt je rot naar het telefoonnummer van het restaureant want hoe heet die tent bij De Vest ook alweer.
Sonneveld?
Niet te vinden op de site van De Vest.
Niet te vinden in het telefoonboek.
Logisch als je weet dat het geen restaurant meer is maar een grandcafé en dat de naam Sonneveld alweer lang verleden tijd is en gewijzigd in De Studio.

In niets lijkt de lokatie overigens op een studio maar ach, het zal wel weer zo'n moderniteit zijn van één of andere jonge, nog niet ontdekte architect in een Volvo Kattenrug.



We hebben al snel door dat er helemaal geen menulijst komt en dat er louter gekozen mag worden van de mogelijkeheden op het tuttige schilderijtje dat op onze tafel prijkt:



We eten het theatermenu en dat betekent: opschieten.
Logisch, maar ook een beetje zonde.
Vind ik.
Maar dat is persoonlijk want eten om het eten is mij nog immer vreemd, ook al ben ik 59.
Ik besluit me aan de onontkoombaarheid aan te passen en we gaan voor het theatermenu.
De hurry is meegekookt maar dat is niet te proeven.

Van de kaassoep en de wildpaté kiezen we de wildpaté, mijn vriendin en ik.



Daar word je wild van als je dat wilt.
Denkt mijn vriendin.
En ze wil nog wel wat.
Heb ik zo het idee.
Ik heb zo mijn twijfels maar die uit ik niet.
Het bordje versgebakken stokbrood (nog warm, een groter plezier kun je mij niet doen) met kruidenboter verdient al mijn aandacht.



 En dan moet de maaltijd nog beginnen.
Drukke emotionele dag achter de rug, met veel uurtjes achter het stuur, maar  lekker achterover leunen is er niet bij.
De gerechten worden opgediend zonder heel veel tussentijd.
We krijgen zelfs wijn en  water maar nauwelijks op
in zo'n kort tijdsbestek.



Terwijl vis toch moet zwemmen.



Grand café De Studio is onlangs compleet veranderd.
Niet alleen de naam veranderde, maar ook het interieur waaronder de felle kleuren op de muur.
Of het daardoor komt, of door het nieuwe management, maar het is deze avond onvoorstelbaar druk in De Studio.
Ook na afloop van de voorstelling blijft het gros lekker hangen en het is  moeilijk om een vrij plekje te bemachtigen.



Maar wij hebben eerst nog het toetje te gaan.
Niet te versmaden.
Ruim binnen de tijd (toch nog anderhalf uur) hebben we ons driegangenmenu verorberd.
Voldaan, relaxed en met een gerust gemoed stappen we theater De Vest binnen om heerlijk te genieten van de zangerskwaliteiten van Jenny Arean.
Kort en goed:
dat theatermenu van De Studio heeft vele voordelen.
Het personeel laat zich niet verleiden om enigszins contact te maken (= tijdverlies), maar het eten is uitstekend.
Mooi begin van een bijzonder avondje theater.