Smullen bij De Colonie in ’s Graveland

 ,,Er is ook hertenbiefstuk’’ beveelt de jonge ober breed grijzend aan.
Hij spreekt buiten de kaart om en ik ben meteen verkocht.
Het loopt tegen het najaar en wild is aan mij wel besteed.
Ik zeg dan ook volmondig ja terwijl mijn tafelgenote kiest voor Wokki Wokki, wat zoveel wil zeggen als: gemarineerde kip en ossehaas in licht pikante saus.

We zijn aangeschoven bij Paviljoen De Colonie aan de Loodijk in ’s Graveland.
Het is een doordeweekse  avond maar het is gezellig druk. De entourage heeft een huiselijke en gastvrije uitstraling. Je voelt je er onmiddellijk thuis.

De kaart biedt tal van mogelijkheden en mijn disgenote en ik doen er lang over om te besluiten dat zij bij wijze van voorgerecht aan de Parmaham met meloen, rucola en pecorino gaat terwijl ik kies voor Oh Popeye: spinaziesalade met geitenkaas en honingmosterd saus. Geitenkaas is één van mijn favourites. Ik kan er geen genoeg van krijgen.

,,Nemen we wijn?’’ vraagt mijn tafelgenote.
Een delicate vraag. 

We zijn beiden alcoholvrij opgevoed, maar nu we op leeftijd komen vinden we dat we geen uitdaging uit de weg moeten gaan.
,,Doet u mij maar een Chardonnay’’ zeg ik dapper tegen de ober, maar mijn gelegenheidspartner voor deze maaltijd komt bijtijds bij haar positieven en houdt het uiteindelijk toch bij Cola light.
Ze moet nog rijden.
Maar om het toch wat feestelijk te maken wil ze er een ijsklontje in.

De bediening in De Colonie is allercharmantst.

We hebben niet steeds dezelfde ober aan tafel. Ze wisselen elkaar af, vullen elkaar aan maar ze zijn allemaal even vriendelijk en behulpzaam.

,,Waarom ben jij je hele leven eigenlijk in Weesp blijven wonen’’ vraag ik mijn tafelgenote.

De sfeer is aangenaam en gemoedelijk dus waarom geen intieme vragen stellen.

,,Weesp is niet zo groot, heel overzichtelijk, je hebt alles bij de hand, rondom in de groene weilanden en met een paar minuten treinen zit je in hartje Amsterdam’’  verklaart ze zich nader.

Ze lepelt het op alsof ze het heeft ingestudeerd. ,,Ja maar’’ begin ik. ,,Het is toch ook een beetje kneuterig, bekrompen en saai!’’
,,Helemaal niet’’ reageert mijn tafelgenote, feller dan ze bedoelt. ,,Er worden lunchconcerten gegeven, er is een filmhuis, er zijn kinder- en theatervoorstellingen en je kunt op een zangkoor of op de fanfare als je dat wil. Er is voor elk wat wils.’’

,,En qua winkelbestand?’’  zeur ik nog een beetje door.

,,Je hebt alles wat je nodig hebt: kledingwinkels, Blokker, Pronk met z’n kaas en nootjes, Maxim met z’n specialiteiten, Nelis beroemd om zijn overheerlijke ijs, een goedgesorteerde kantoorboekhandel. Oke, parkeren is soms niet makkelijk, maar daar staan die geveltjes tegenover, die oude pandjes, die bruggetjes, dat water, die oude vertrouwde sfeer.’’

,,Ho maar’’ roep ik. ,,Jij kan zo bij een reclamebureau gaan werken!’’ Maar ze gaat nog even door.

,,Als je uit eten wilt is de keuze ook riant: Italiaans, Grieks, Tapas, Chinees, je zegt het maar. Of zoals hier bij de Colonie. Dat is om de hoek en je zit er heel gezellig.’’

,,Wil je nog een toetje?’’  vraag ik om al die aanbevelingen te doorbreking. ,,Ik neem koffie’’ zegt mijn tafelgenote.

,,Jeetje’’ zeg ik. ,,Bij een voorgerecht en een hoofdgerecht hoort ook een toetje hoor. En die monchoutaart met compote van rood fruit en slagroom kan ik echt niet weerstaan!’’

En terwijl mijn ogen wegdwalen over de Weespertrekvaart, de achterliggende polders, de ruimte en de fraaie wolkenpartijen breng ik de monchoutaart in contact met mijn smaakpapillen.

Ik smelt!

                                                                            ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~