home





Joke van der Weijden
journalist-schrijver
(culinair) columnist













Wonder's aan Zee

Egmond aan Zee / 15 april 2008

Mijn man nodigt me uit om buitenshuis te gaan eten.
Is daar een aanleiding voor, vraag je je dan af.
Maar nee, er is geen aanleiding, anders dan dat hij graag even ergens met mij wil zitten om de week door te praten onder het genot van een lekker hapje en een lekker drankje.
En als je dat voor ogen hebt, dan zit je goed bij Wonders aan Zee.

De zaak is pas sinds maart open, maar Egmonders en buitenpoorters zoals wij hebben de weg naar het nieuwbakken restaurant al weten te vinden.
,,Goede ervaringen opgedaan in Bergen, dus nu maar eens het broertje in Egmond geprobeerd'' is een veelgehoorde kreet.

Broodje vooraf en de lekkerste olijven die ik ooit heb geproefd.
Glaasje wijn.
Het is nog vroeg.
We kunnen nog even rustig foto's maken en rondkijken.

De zaak is groot qua oppervlakte maar overal zijn  knusse hoekjes gecreëerd zodat je je nergens verloren voelt.
De inrichting is minder kleurrijk dan in Bergen, maar minstens zo aangenaam.

Je hoeft er niet voor naar het buitenland om lekker te eten, houd ik mijn man voor, maar dat is eigen belang.
En hij weet dat.

Ik kies voor 'vis van de markt' wat zoveel wil zeggen als zeebaars met cocuilles op een bedje van knapperige groentes.
Mijn man bezwijkt voor iets oosters en als ik daar later ook een hapje van mag proeven geeft ik het toe: het eten ziet er aantrekkelijk uit en smaakt  verrukkelijk!

De zon schijnt op ons tafeltje en we hebben uitzicht op zee.
Dat doet iets met een mens.
Terwijl het restaurant volloopt worden onze gesprekken intenser en diepgravender.
Komt ook van het wijntje dat van mij een negen krijgt.
Het smaakt naar meer.
Dat de ober het door ons bestelde flesje water vergeet vergeef ik hem onmiddellijk.
Water is ook maar water.

We bezwijken voor één koffie en één toetje: stratiatella parfait met een smoothie van aardbeien: goddelijk!!
Na de koffie besluiten we het strand op te gaan.
Het is niet eens zo vroeg meer maar het is nog licht.

,,Weet je'', zeg ik tegen mijn man.
,,Als wij dood zijn, dan beuken die golven nog steeds op dit strand.
Dat schuim spoelt dan nog steeds aan en er zullen steeds opnieuw verwonderd staan kijken naar deze uitzonderlijke schoonheid aan zee.
Dus waar maken we ons eigenlijk druk over.''