home


Joke van der Weijden
journalist-schrijver
(culinair) columnist


Restaurant De Wilhelminatoren in Vaals

sentimental journey - okt. 2007


VAALS - Ik was er alweer een tijdje niet geweest maar het blijft trekken
Ik bracht er een groot deel van mijn jeugd door. Tenminste, dat heb ik altijd gedacht.
Mijn zus hielp me kortgeleden uit de droom.
Het bleken maar drie lange zomers te zijn geweest.


Halverwege de Vaalserweg, vlak bij het Drielandenpunt, had mijn vader een souvenirsstand.
Het was geen echte winkel, het was een aanbouwsel aan het restaurant.

Mensen die de Wilhelminatoren wilden beklimmen of iets wilden drinken of eten in het restaurant moesten er langs.
's Avonds sloten houten schotten de koopwaar van mijn vader af.

Mijn vader, daarbij geholpen door mijn moeder en zus, verkocht er wandelstokken met plaatjes, hertjes met en zonder gewei (als je 'zonder' wilde, dan brak mijn vader het geweitje er gewoon vanaf), klompjes, strooien hoeden, huisjes, vlaggetjes, alle kitsch die je je maar bedenken kon.
In mijn kinderogen een vrolijk en redelijk zorgeloos bestaan.

Mijn broer, acht jaar ouder dan ik, hielp mee in het restaurant.
Hij waste af en tapte bier.
Ik vond dat stoer.

Ikzelf was overal te klein voor.
En dus speelde ik met de hond en zwierf een beetje rond in de omgeving rond.

Ik heb me nooit meer zo ontzettend verveeld als daar.
Vaals
Afgelopen maand was ik er weer.
Het doet me wat om daar te zijn.
Die houten uitkijktoren, het uitzicht over de heuvels, ik word er nog altijd emotioneel van.
Op het parkeerterrein stond een wit vierkant gemetseld huisje met plat dak.
Daar sliepen we.
Het staat er nog.
Vaals

De groene luiken zitten dicht en in de muren beginnen zich scheuren te vertonen.
En toch is het nog steeds het huisje van mijn jeugd.

Restaurant De Wilhelminatoren is in de loop der jaren niet veel veranderd.
Het is er groot en een tikkie ongezellig.
Berekend op busladingen toeristen die daar plegen neer te strijken.

Het menu is daar ook op afgestemd.
Je boft als het mooi weer is.
Dan kun je op het terras terecht.

Daar is het oogverblindend mooi.
In het voorjaar, in de zomer, maar zeker ook in de herfst.

Met onze vrienden streken we er neer, genietend van het uitzicht en van elkaar.

Die vrienden van mij die zijn verliefd.
Ze frunniken en tortelen dat het een lieve lust is.
Ik durf dan ook te wedden dat ze niet eens gemerkt hebben dat en wat we er gegeten en gedronken hebben.
Vaals

Mij kun je op dat terras rustig een tijdje alleen laten.
Lekker een beetje mijmeren over vroeger.
Hoe we naar de kermis in Aken gingen.
Op de terugweg stond er een Volkswagen Kever tegen de vangrail.
De bestuurder hing levenloos over het stuur.
Ik was nog een kind.
Ik ben het nooit vergeten.
Hoevaak hebben we niet in de Maas gezwommen.
Of reden we door de heuvels van Zuid Limburg omdat mijn ouders dat mooi vonden.

De tijd lijkt dan wel even stil te hebben gestaan.

Nog een kopje koffie bestellen dan maar.
Met wat lekkers.
Mij hoor je niet meer.

^^^^^^^^^^^^^
HOME