home





Joke van der Weijden
journalist-schrijver
(culinair) columnist








Het Spieghelhuys
Dammerweg 3
Nederhorst den Berg



Het Spieghelhuys in Nederhorst den Berg

Eten met de handen van mijn moeder
zaterdag 23 februari 2008



,,Ik krijg oude handen'' zeg ik tegen mijn zus.
,,Ik krijg de handen van mijn moeder.
Inclusief die pigmentvlekken en dat perkamenten vel.
Kijk maar.''
Ik laat haar mijn handen zien en ze kan er niet omheen.
Mijn zus neemt net een hap van haar bord met vijf kleine voorgerechtjes en een braam.
Ze kon niet kiezen.



,,Het valt best mee'' zegt mijn zus.
,,Moet je die van mij zien! Veel erger!''
Dat is niet zo, maar omdat zij vijf jaar ouder is zou het wel zo moeten zijn.
Toch ontbreken bij haar de bruine vlekjes en haar vel rimpelt lang niet zo erg als dat van mij.
Ik ben stikjaloers.

Onze moeder zou vandaag jarig geweest zijn.
Daarom gaan we een dagje op stap.
Om aan haar te denken en om herinneringen op te halen.
Dat gaat makkelijker met z'n tweeën dan alleen.
Na een blik op ons ouderlijk huis van weleer en wat bezoekjes in de directe omgeving belandden we tegen etenstijd in Nederhorst den Berg.

,,Hier eten?'' vraag ik.
,,Hier eten!'' zegt mijn zus.
We gebruiken het diner bij Het Spieghelhuys in het hart van het dorp waar mijn ouders nooit hebben gewoond maar ik wel.
Ik bewaar er uitstekende herinneringen aan.



's Zomers heeft Het Spieghelhuys een terras.
Nu even niet.
Het wintert nog.



Maar aan de buitenkant ziet het restaurant er evengoed uitnodigend uit.
Een beetje bistro qua interieur.
Een stijlvol etablissement met een warme uitstraling.
Gezelligheid alom.



Mijn zus is de bob.
Ikzelf mag wel een glaasje bestellen.
Vind ikzelf.
Het brengt mijn smaakpapillen in de juiste stemming voor het gerecht dat ik heb besteld: carpaccio in een reuzenuitvoering.
Met pesto en pijnboompitjes en geschaafde parmezaanse kaas.
Qua omvang te groot voor een voorgerecht en qua diezelfde omvang te klein voor een volledige maaltijd.
Alhoewel........



Bij het Spieghelhuys heet zoiets geen seniorenportie.
Als het zo geheten zou hebben had ik het niet genomen.
Oude handen of niet, ik voel me jong en laat niemand zeggen dat het anders is.
Dus wat nou senior.
Noch voor(gerecht) noch hoofd(gerecht), staat er op de kaart.
Die formulering kan mijn goedkeuring wegdragen.
En samen met de knapperige verswarme broodjes is het meer dan genoeg voor een maagje dat zich eerder op de dag ook al aan een taartje bezondigde.
Je moeder is jarig of ze is het niet.



We bespreken de nieuwe badkamer van mijn zus.
Welke tegel moet waar, waar komt de toiletrol te hangen en is een bidet nou handig of juist niet.
Op de achterkant van bierviltjes tekenen we keer op keer de omtrek van de badkamer, met steeds een nieuwe indeling.
Een bonte verzameling ontwerpschetsen vult de tafel.
,,Weet je wat, ik doe deze'' zegt mijn zus en ze pakt het bierviltje dat haar het meeste aanspreekt.
,,Gewoon de knoop doorhakken'' prijs ik haar.
,,Met die oude handen van onze moeder weten we heus wel wat we willen.
Onze moeder zou trots geweest zijn.''
En daar drinken we dan nog een glaasje op.