Restaurantjehoppen

Twee broodjes Schiphol alstublieft!

lunch bij de Captain's Loge op onze nationale luchthaven

Dat we de mannen ook weer op zouden halen, stond buitenkijf.
Veel te leuk om nog een keer sfeer te proeven en in de stemming te komen.
,,We gaan lekker vroeg en dan gaan we vliegtuigen kijken en winkelen en een broodje eten aan het raam en dat is hartstikke gezellig'' stelt ze voor.
'Ze' is net zwanger en ik kijk met ontroering naar iets dat op een buikje begint te lijken.
Voor mijzelf ligt die periode van zwanger-zijn al mijlenver achter me, maar ik herinner me de bijbehorende perikelen als de dag van gisteren, hernieuwd en verstevigd door de zwangerschappen van mijn eigen kinderen.
Ik voel me oud, maar zeg er niets over en als je de dingen niet benoemd bestaan ze niet.
Hoop je dan.

In onze vriendschap maakt het in ieder geval geen enkel verschil.
We kiezen allebei een sandwich Dakota van de kaart met versgebakken chips.
Geen idee wat we ons daarbij voor moesten stellen maar daar kwamen we snel achter:

Het is niet druk op de plek waar we zitten en de ober heeft alle tijd om vijf keer opnieuw te komen vragen of de dames al een keuze hebben gemaakt.

Natuurlijk kun je ook in het zelfbedieningsgedeelte gaan zitten maar daar kozen we niet voor.
Liever niet.
We wilden persoonlijke aandacht.
Nou, die kregen we.

,,Zal ik de dames op de foto zetten?''
En natuurlijk wilden de dames dat wel.
Inclusief de mannen die boven ons aan de muur hingen, stijlvol in pak en saluerend voor een propellorvliegtuig.
Zo'n foto doet je wel wat.

We besluiten het bij onze sandwich te laten, kwebbelen door zodat we uiteindelijk nog moeten hollen om op tijd aan de gate te staan.
,,Volgend jaar weer?'' horen we onze mannen zeggen.
,,Volgend jaar weer!'' antwoorden wij.