home





Joke van der Weijden
journalist-schrijver
(culinair) columnist













Spijslokaal Rubens
in het hartje van
Weesp
16 december 2009


,,Verhuizen?
Alleen maar omdat je kastruimte tekort komt?''
Mijn tafelgenote valt bijna van haar stoel.
,,Nou ja'' schiet ik in de verdediging.
,,Dat is natuurlijk niet alles.
Het huis waar ik nu in woon bevalt me gewoon niet meer zo goed. Ik wil meer licht, meer zon, meer ruimte voor kasten en een levendiger uitzicht!''
,,Oh, zeg dat dan meteen!'' kaatst ze terug.

We zitten bij Spijslokaal Rubens aan een glaasje droge witte wijn.
We hebben gerookte paling besteld (voor haar) en carpaccio (voor mij).
Het is woensdagavond en het is gezellig druk, maar de ober heeft alle tijd om rustig onze bestelling op te nemen.
,,Ik ga voor de zwaardvis'' zegt mijn tafelgenote.
,,Ik eet eigenlijk nooit vis, maar deze lijkt me heerlijk. Ik waag de gok.''
,,Doet u mij maar de kipreepjes teriyaki: pittig gekruide kip met paksoi en witte rijst'' vul ik beleefd aan en de ober meldt ons uit de grond van zijn hart dat we een goede keuze hebben gemaakt.

,,Leuke gelegenheid hier'' zeg ik hardop.
 ,,Het ziet er allemaal gezellig en warm uit.
Heel aangenaam.
En zo leuk in het centrum van Weesp en dan ook nog eens aan de gracht!
Zomers schijnen ze ook een terras te hebben aan de waterkant.
Dat lijkt me wel wat voor warme dagen.''
Mijn tafelgenote luistert maar met een half oor.
,,Kijk jij ook wel eens zomaar voor de flauwe kul in de etalage van een makelaar?'' vraagt ze. ,,Ik wel.
Soms loopt me dan het water in de mond.
Je hebt echt mooie huizen hoor!
En de prijzen zijn tegenwoordig ook een ietsje aantrekkelijker.
Dus eigenlijk is er niets dat je in de weg staat.
Ga gewoon eens kijken en laat je adviseren!''

Ik bekijk het heerlijke gerecht dat de ober zojuist met een zwaai voor mijn neus heeft neergezet.
,,Eet smakelijk dames!'' roept hij ons toe.
En terwijl ik aan mijn hoofdgerecht begin weet ik eigenlijk al zeker dat ik straks ook een toetje neem.
Dan moeten ze maar geen huisgemaakte tiramisu op de dessertkaart zetten!

,,Verhuizen brengt een hoop gedonder met zich mee'' weet mijn tafelgenote uit eigen ervaring.
,,Maar als alles achter de rug is, dan heb je wat je hebben wil.
Er is tegenwoordig keus genoeg.
Dat is een voordeel.
Zal ik meegaan als je op zoek gaat naar een ander huis?''
,,Graag'' mompel ik met volle mond en ik neem nog een slok.
En ineens voel ik me een stuk minder schuldig over het feit dat ik vanmiddag weer 2 totaal niet -nodige maar superleuke nieuwe rokken heb gekocht die eigenlijk niet meer in mijn kledingkast passen.
De oplossing is in zicht.
Jippie!






 










Mij