home




Joke van der Weijden
journalist-schrijver
(culinair) columnist





Po-on,
Chinees-indisch restaurant,
Herenweg,
Oudorp





Pikante soya-saus met kroepoek

Oftewel: bij de Chinees in je eigen dorp is het altijd lekkel...
06-01-2008


OUDORP - Wij eten ons in de eerste week van het nieuwe jaar altijd eerst door onze kerst- en kastvoorraden heen.
Dat is traditie.
Alvorens uitvoering te geven aan onze goede voornemens is het verstandig op voorhand alle verleidingen om ons heen uit te bannen, wat in onze situatie neerkomt op verorberen, zo is onze ervaring.
Op dag zes van het nieuwe jaar hebben we dus niet veel meer in de kast staan dan drie eieren, een half pak instant aardappelpuree en een zak hoestpastilles.
,,We gaan naar de Chinees'' zegt mijn man die de bui al ziet hangen.

Het is maar een klein stukje lopen naar de Chinees in ons dorp, dus we gaan met de auto.
Je moet niet overdrijven, zo aan het begin van het nieuwe jaar.
Al veertig jaar staat afvallen bovenaan ons lijstje van goede voornemens.
We zijn eraan gewend geraakt.
En gehecht.
Het zou een shock veroorzaken als we ons ineens iets anders zouden moeten wensen in het nieuwe jaar.
We schrijven 2008 en we gaan proberen er dus maar weer een paar kilootjes af te krijgen.
Morgen beginnen we.
Vandaag bestuderen we de menukaart van de Chinees met de ernst van een ter dood veroordeelde, die zelf zijn galgenmaal mag samenstellen.


Ik wens mij een tomatensoep, terwijl mijn man en mijn vriendin, verstandig als ze zijn, voor een licht kippensoepje kiezen.
De tomatensoep van onze plaatselijke Chinees proeft vol, rijk en romig en slurpt wel heel makkelijk naar binnen.
Omdat ik een hoog calorisch gehalte vermoed, kies ik mijn hoofdgerecht met meer dan normale zorg: haasbiefstuk in pikante soyasaus, aangevuld met witte caloriearme rijst.
In haasbiefstuk zit niks en soyasaus is goed en gezond voor mensen op mijn leeftijd, heb ik ergens gelezen.
In witte rijst zit ook niks.
Dus eigenlijk eet ik niks.


Nooit geweten dat niks zo lekker kan smaken!


De ober, verlegen om een praatje, komt aan tafel vertellen dat het Chinese nieuwjaar pas op 6 februari begint.
,,Wat een voorrecht!'' zeg ik hem.
,,Dan kun je in de Chinese traditie gewoon nog een maandje langer lekker blijven eten!''

Hij snapt me niet maar vertelt toch rustig verder.
Over de drakendansen die gehouden worden om de boze geesten te verdrijven uit het nieuwe jaar.
De draak moet happen naar een krop sla waarin geld is verstopt om het kwaad af te kopen.


Hoe meer lawaai en hoe meer explosies en vuurwerk, hoe zekerder het is dat Nian, het mensenetende prooidier uit het oude China, wordt verdreven.
Het dier kan niet tegen lawaai en is gevoelig voor de kleur rood.
Vandaar dat Chinees vuurwerk altijd rood is.


,,Op 6 februari verruilen we het jaar van het varken voor het jaar van de rat'' vertelt de ober verder.

Vreemd maar ineens heb ik niet zo'n trek meer.
Onterecht natuurlijk.
Het eten is een 7 meer dan waard.

Desondanks blijf ik een vervente bezoeker en aanhanger van mijn plaatselijke Chinese restaurant en de bijbehorende afhaalchinees.

Hoe zielig ook.






 

 *****************