logo
home




Joke van der Weijden
journalist-schrijver
(culinair) columnist










Ma Brown's restaurant
traditional British fare

Haarlem - 14 mei 2008


Haarlem - Ik geef het eerlijk toe:
van de spijzenkaart liep bij mij niet meteen het water in mijn mond.
Stel u voor: een zonovergoten dag in mei.
We hebben d'r zin an.
Op de Nieuwe Groenmarkt in de Haarlemse binnenstad ontdekken we iets, wat je een avontuur zou kunnen noemen: een Engels eethuis.
,,Heb jij ooit eerder lekker Engels gegeten?'' vraagt mijn reisgenoot voor die dag.
Als ik heftig nee schud komt, waar ik al bang voor was, de volgende vraag:
,,Proberen?''

We strijken neer op het terras: twee tafeltjes met stoelen op de stoep van een doorgaande straat.
Autoverkeer en heftig ronkende brommers hebben het hier voor het zeggen. Hondjes doen hun plas op nog geen tien meter vanaf ons bord.
,,Maar dan gaan we wel binnen eten!'' dwing ik af.


Stil, stiller, stilst.
Er is niemand.
Daarom nemen we bezit van het tafeltje aan het raam.
De ober is het om het even.
Opnieuw verschijnt de menukaart.
Ik heb geen idee.
Rack of lamb with white onion sauce.
Potted smoked trout with horseradisch.

,,Laten we ons beperkten tot een hoofdgerecht'' porbeer ik, maar avontuur is avontuur, dus dan moet je geen voorwaarden stellen.
Dus wordt het sla met gebakken bavon en kaas voor de één en crunchy celery soup with shropshire cheese an walnuts voor de ander.
En die ander dat ben ik.


Blij kijken helpt.
Maar niet onder alle omstandigheden.
Ik vind de soep zwaar en maagvullend.
De nootjes knapperen wat, evenals de sellery, maar ik schrijf er geen brief over naar huis.
,,Ruilen?'' vraag ik nog even aan de overkant, maar de lange tanden waarmee daar gegeten wordt doen me het voorstel weer inslikken.

,,We zijn hier op het foute moment'' fluister ik tegen mijn disgenoot.
,,We moeten hier komen voor een high tea met sandwiches en scones, clotted cream and marmalade.''
We krijgen een beetje de slappe lach.



,,Wie zou hier vóór mij in de potjes hebben zitten roeren?'' vraag ik me af en ik weet zeker dat het een Schot geweest moet zijn.
Of een Ier.
Een liefhebber in ieder geval.
Maar waarom ik dat denk...ik heb geen idee.

,,In Engeland wordt altijd zonder zout gekookt'' meldt de ober als we om de zoutstrooier vragen.
Maar daarmee zijn de problemen de wereld nog niet uit.
,,Misschien had ik toch die Lambs kidneys met bacon, mushrooms flamed with redcurrant jelly and madeira moeten proberen'' zegt mijn disgenoot.
Hij wacht mijn reactie niet af , pakt hij zijn mobieltje en belt ons favoriete restaurant waar hij telefonisch voor ieder van ons een Grand Dessert Speciaal bestelt.

,,Doe er maar een dubbele cognac bij!''
Hoor ik hem zeggen.

Onze vakantie naar Engeland hebben we even in de ijskast gezet.

 HOME