logo
home






Joke van der Weijden
journalist-schrijver
(culinair) columnist





La Terrazza in Bergen





Ruïnekerk Bergen





La Terrazza, Bergen NH:
Met de complimenten aan oma Gloriosa
13-12-2007


Italië.
Land van zon, zee, strand, zwoele nachten en vurig verlangen.
Land ook van rijpe tomaten, overheerlijke olijven, verrukkelijke wijn, van familietradities en tafelen in de tuin tot de zon achter de horizon is verdwenen.
Daar, van Sicilië, smeltkroes van culturen, komen de recepturen waar wij, nuchtere Noordhollanders, van mee mogen proeven zodra we aanschuiven bij de familie Murgia aan de Breelaan op het Plein in Bergen: 's zomers een zalig terras om te zijn, 's winters van top tot teen in kerstsfeer gehuld.
Ik kan onmogelijk zeggen waar ik de voorkeur aan geef.


En niet alleen de familie streek neer in Bergen, in een verborgen vakje reisden ook de keukengeheimen van oma Gloriosa van Italië mee naar Nederland, nét weer even anders dan alle andere Italiaanse keukens.
En dan dringt onmiskenbaar de vraag zich op: heeft oma Gloriosa ooit kunnen bevroeden dat haar zonen Mariano en Pino zo succesvol met haar keukengeheimen aan de haal zouden gaan?


 Want de smaak van de tomaten, de sprankeling in de Parmezaanse kaas, de mozzerella van originele buffelmelk, de warmbloedige dressing over de salade en de combinatie van smaken: het heeft allemaal nét even die specifieke Italiaanse touch waar ik zo van hou en die ik in mijn eigen keuken niet voor elkaar krijg, hoezeer ik ook mijn best doe.

,,We nemen een voorgerecht en een salade als hoofdgerecht, eenvoudig en lekker mager'' stelt mijn vriendin voor.

We hebben elkaar een tijdje niet gesproken.
 Dus aan onderwerpen geen gebrek.
Roddels, ons leven, de toekomst, seks, vriendschap.
Alles passeert de revue.

Daarom nemen we carpaccio vooraf.
Dat praat  lekker weg.
Vinden wij.
Dat wil zeggen: ik neem carpaccio en mijn vriendin laat haar oog vallen op een voorafje-du-chef oftewel een voorafje-mia-casa, wat neerkomt op carpaccio maar dan aangevuld met zalm en iets van een tonijnmousse op dunne plakjes fricandeau.
 Het smaakt.
En om nog iets concreter te zijn: het smaakt hartstikke lekker.

,,Niet eten, eerst foto!'' commandeer ik.
Half versteend van verwondering over zoveel onvermoede doortastendheid wacht mijn vriendin af voor ze het waagt om haar eerste hap te nemen.
,,Weet je nu al dat dit etentje zo leuk en lekker is dat je er iets over wil schrijven?'' vraagt ze zich hardop af en ik antwoord onomwonden dat ik al lang geleden bezweken ben voor welk gerecht van oma Gloriosa dan ook.


Mozzarella eet ik.
Met tomaat.
En een dressing waarbij ik mijn vingers aflik.
Mijn vriendin eet tonijn.
Ze smult.
Ik vertel haar over mijn Italiaanse zwager die enorme hoeveelheden kleine gehaktballetjes draaide en die dan vervolgens onderdompelde in de heerlijkste tomatensaus die ik ooit heb geproefd.
,,Misschien kennen ze dat recept hier wel. Je kunt erom vragen'' brengt ze me op een idee.
Dat lijkt me geweldig maar vergeet het vervolgens.
Beetje dom.
Volgende keer toch even aan denken.
We gaan verder met de witte wijn en het witbier.
We lachen, praten, relativeren, biechten op en schateren dat het een lieve lust is.
Zelfs Clarissa, Cristiano, de nieuwe generatie Murgiaantjes en hun moeder genieten er van mee.
,,We hebben lekker gegeten'' beamen we.
,,Kom dan nog maar een keer terug'' roepen ze in koor.

En dat gaan we doen.


Is het vandaag niet, dan is het morgen wel.

 **************