IJs van de Wingbergerhoeve

Vijlen-Epen/Zuid-Limburg – We gaan ijs eten en ik ben gek op ijs. Het mag van alles zijn maar voor vanille-ijs doe ik een moord. Met je tong langs die witte romige substansie die al je smaakpapillen in werking zet. Vurrukkulluk!

De vrienden die ons uitnodigen weten de weg, maar als we stoppen op een overvol parkeerterrein waar twee/drie aan elkaar geschakelde marktkraampjes staan, overkapt met oranje zeildoek, valt het me tegen en denk ik in dat ze gek geworden zijn.

Vlak naast een paar eenvoudige kraampjes staat een enorme hoeveelheid houten tafels met bijpassende houten banken ernaast. En al die tafels zitten vol.
Geen kussentjes, geen armleuningen, geen luxe, het is puur natuur waar het hier om draait.
En verder is er tot in de verre omgeving niets te beleven.
Nou is dat niet helemaal waar.
Het dal biedt een schitterende blik op de glooiende omgeving en de fraaie natuur.
Vlak langs de pleisterplaats Wingbergerhoeve loopt de Geul, een kleine beek met watervalletjes, uitstulpingen, versmallingen en kolkende bochten. Fraai in zijn eenvoud en begroeid met wilde planten waaronder de springbalsemien. Het is genieten geblazen. Als je van springbalsemien houdt.

Maar dan ben je aan de beurt. De uiterst adequate bediening wacht niet tot je een keuze hebt gemaakt. In de lange rij wachtenden heb je alle gelegenheid gehad om te bedenken wat je wil. Nog voor je zegt wat je wil weet de ijsverkoper al wat jij lust. Hij schat je in. En hij schat goed.
Wingbergerhoeve verkoopt ijs met vers fruit. Of vers fruit met ijs, zo je wilt.
En dat in een hoeveelheden waar je u tegen zegt.

Zoals gezegd ben ik een ijseter. Ik heb, zou je kunnen zeggen, de Hoge School IJs Eten doorlopen.
Het diploma heb ik bij wijze van spreken ingelijst aan de muur hangen.
Maar toch, wat de Wingbergerhoeve ijsminnaars te bieden heeft overtrof ook mijn stoutste verwachtingen.

 

 

 Waarbij dient aangetekend dat hun ijs niet zomaar ijs is. De keuze is enorm:

Het is er stervensdruk, maar mensen hebben er een half uurtje in de rij staan gráág voor over. En elke klant die wegwandelt met zo'n verrukkellijke delicatesse wordt hetzelfde nageroepen: ,,Tot morgen!''
Die opmerking is standaard en zit bij de prijs inbegrepen.

,,Hebben we overdreven?’’ vragen onze vrienden nog maar eens voor de zekerheid.
Nee, van overdrijven is geen sprake.
Ook voor ons zal de Mergellandroute tussen Epen en Vaals nooit meer hetzelfde zijn. 

Zie: http://www.wingbergerhoeve.nl/