logo

home






Joke van der Weijden
journalist-schrijver
(culinair) columnist




Ruïnekerk Bergen


Het Huis met de Pilaren
Bergen NH - 27 december 2007


Ze vertelt hoe hij tegenover haar was gaan zitten in de trein, een aardig uitziende man van pakweg veertig.
Hij begon vrijwel meteen te vragen en te vertellen want hij herkende in haar zijn lerares van vroeger.
,,U bent het toch? Ik herkende u meteen! U heeft zo'n bekend gezicht. U bent mijn lerares geweest. Hoe gaat het met u? Dat is een tijd geleden! Ik vond het fantastisch om lessen bij u te volgen! Wat verschrikkelijk leuk om u weer te zien. U ziet er goed uit!''
Mijn vriendin, per trein op weg naar Amsterdam, die een oude versiertruc vermoedt, besluit hem in de waan te laten en het spel mee te spelen.

,,Oh jee, ja, ik heb ook zoveel leerlingen gehad! Maar leuk dat u mij herkent. Wat is er van u terecht gekomen?''
,,Ik heb het diploma niet gehaald'' gaat hij ongestoord verder. ,,Het ging niet meer. Ik kan niets meer onthouden. Ik heb een beroerte gehad. Daarom ben ik ook uw naam vergeten. Hoe heet u ook alweer?''
 Mijn vriendin schrikt zich rot.
Een beroerte!
Dat is niet niks.
Zou het waar zijn?
Hij heeft geen scheef afhangende mond.
Hoe had zij dat kunnen weten?
In een ultieme poging zich uit de situatie te redden verzint ze een list:,,Geen idee hoe ik heet'' zegt ze.
,,Ik heb óók een beroerte gehad!''

De man kijkt verbaasd. Even maar.
Dan begint hij te schaterlachen, eerst voorzichtig, daarna bulderend.
Zij lacht net zo bulderend mee.


We zitten aan tafel in het Huis met de Pilaren aan de Raadhuisstraat in Bergen NH.
Door het raam is de fraai uitgelichte Ruïnekerk zichtbaar.
Ons tafeltje is gedekt met wit tafellinnen, een kerststukje en een kaars.
Overal staan kerstbomen en hangt kerstverlichting.
In het cafégedeelte drinken enkele stamgasten hun borreltje, in het restaurant (denk om het afstapje!) is het uitermate rustig op deze derde Kerstdag.


Het Huis met de Pilaren (1787) heeft onmiskenbare oude chique.
Hier keek de prins der dichters Adriaan Roland Holst voor zich uit en inspireerden schilders van de Bergense School elkaar onder het genot van een drankje.
,,Hij zat altijd daar'' antwoord de ober op de vraag die hem waarschijnlijk dertig keer per dag wordt gesteld.
,,Vandaar uit kon hij de zaak overzien en kon hij ook door het venster naar buiten kijken.''

Het beeldje buiten van Adriaan Roland Holst herinnert aan die glorietijd waaraan Bergen zijn benaming 'kunstenaarsdorp' te danken heeft.

Van de zanger Jacques Brel is geen beeldje te vinden.
Wel een foto.
Aan de muur van De Pilaren.
Dat komt: het optreden van Brel op 30 mei 1964 was niet echt een succes.
De notabelen van Bergen hadden zich verzameld en met een vrijwel dove Adriaan Roland Holst in de voorste linie was dit niet echt het publiek waar Brel het van moest hebben.
Hij gooide derhalve theatraal zijn gage op de grond en vertrok.
Om nooit meer terug te keren.


We bestellen biefstuk stroganoff, omdat die wereldberoemd is maar ook omdat daar emotionele herinneringen aan vastzitten voor mijn vriendin.
Ze vertelt hoe ze hier zat in de begintijd van haar (nieuwe) verkering en dat ze toen verliefd stroganoff hadden gegeten die hen bij is gebleven omdat het zo lekker en zo buitengewoon romantisch was.


Waarna ze nog vaak stroganoff zijn gaan eten in De Pilaren.
Vooral ook om dat gevoel warm te houden.

De biefstuk is boterzacht, de saus (vurig klaargemaakt aan onze tafel door een ober die het vaker heeft gedaan) is begerenswaardig en de spruitjes zijn zó op.
,,Lekker die bietjes'' zegt mijn man.
,,Het is rode kool'' zegt de ober.


 **************

 HOME