BERGEN AAN ZEE - ,,Kom op''  zegt mijn man. ,,We gaan ons huwelijk redden.''
Dat wordt een avondje buitenshuis, weet ik inmiddels: lekker zitten, gezellig kletsen, diepe gesprekken, heerlijk eten, hartelijk lachen en heel veel lieve dingen zeggen.
Kortom: het leven relativeren en de meetlat een treetje lager leggen.
Ik weet dat, omdat het onze lijfspreuk is sinds de dag dat we elkaar het ja-woord gaven.
En dat is nu bijna 41 jaar geleden.

De Duinerij, aan het strand van Bergen aan Zee, is een plek waar we graag naar toe gaan.
Het is er knus, warm en gezellig, gemoedelijk, een beetje rommelig en zomers nonchalant.
Het eten is er lekker, de bediening is snel en vriendelijk, er wordt niet extreem op je gelet en, ook niet onbelangrijk, het is er niet duur.

Mijn man bestelt, zonder met mij te overleggen, quacomole.

Daar ben ik dol op. En hij ook.
De berg krokante chippies doop je groene avocadosaus, een gepureerd geheim mengsel van avocado, tomaat en het geheim van de smit.
Die quacomole van de Duinerij is onevenaarbaar.
Het schaaltje gaat dan ook helemaal leeg en ik kijk gewoon even de andere kant op als mijn dierbare echtgenoot met z'n vinger het laatste restje uit het kommetje schraapt.
Niemand die het ziet.
En ik wil het niet zien.

Ik drink droge witte wijn en mijn man is de bob, dus die neemt bitter lemon.
Ook als hij niet de bob is, neemt hij bitter lemon.
Dat zijn vrouw na een alcoholvrij leven zich af en toe te buiten gaat aan een glaasje witte wijn vindt hij nog immer vreemd, maar de sensatie, de aanhankelijkheid en de loslippigheid die daarvan het gevolg zijn kan hij inmiddels wel waarderen.

Buiten is het donker en we hebben plaatsgenomen aan het raam.
Naar buiten kijken heeft geen zin, maar de wetenschap dat zich achter dat raam de duinen bevinden en de zee geeft toch inspiratie.
We bestellen iets lekkers.
Mijn echtgenoot weet nauwelijks te kiezen tussen polo cajun, een taco met rund of kip saté, maar ik weet allang wat ik wil als ik op het bord, buiten de kaart om, zie staan dat de kok zijn liefde, kennis en kunde heeft losgelaten op een salade geitenkaas.

Het gesprek gaat over opvoeden, het huis, de manier waarop we kerst zullen vieren en waar, zijn werk, mijn sportschool, de kinderen, vallende blaadjes, wintersportvakantie, vrienden, over filosoof Joep Dohmen, de snelheid van het leven, Alkmaar en de verkeerschaos, de afgelopen week, de schoenen die ik nog wil kopen, die dondersteentjes van een kleinkids, onszelf, over gevoel voor humor, het feit dat we hier zaten toen werd besloten om de universiteit van utrecht een poepie te laten ruiken, Sinterklaas, websites, gedichten, roeien, de spiegel die nog opgehangen moet worden, de (nabije én de verre) toekomst, de romantiek die ons leven nog immer vult, wat we nog willen, wat we nog missen, wat we aan willen vullen, wat we weten en wat we niet weten.

,,Het is wel veel'' zegt mijn man en ik snap pas later dat hij daarmee doelt op de hoeveelheid voedsel op zijn bord.
Voor het eerst in zijn leven laat hij een paar hapjes staan.
Met spijt.
,,Nog even en we zijn aan seniorenporties toe'', grap ik.
Maar daar kan hij niet om lachen.
,,Daar is niks mis mee'' reageert mijn man serieus.
,,Als ik die seniorenporties maar gewoon lekker samen met jou mag eten.''

Om dat feit te vieren nemen we er nog eentje.
En ook een toetje.
De aardbeien (bij de Duinerij een seizoensproduct en zo hoort het ook)  zijn op, maar een flensje met kaneelijs biedt een weergaloos alternatief.

                                                                        ~~~~~~~~~~~