Joke van der Weijden
journalist-schrijver
(culinair) columnist
journalist-schrijver
(culinair) columnist
Visbaars
van De Gruyter
24 maart 2008
AMSTERDAM - Gouden letters op een korenblauw betegelde achtergrond.
P. de Gruyter en Zn.
Het kan niet anders.
Hier moet vroeger een kruidenierswinkel van De Gruyter hebben gezeten.
De eigenaren van het buurtrestaurantje aan het Van Limburg Stierumplein hebben de naam in ere willen houden.
Dat is gelukt.
P. de Gruyter.
Wij kochten er niet.
Vroeger.
Tenminste, ik kan het me niet herinneren.
Ik herinner me dat ik na schooltijd naar Pfeifer moest, een piepklein kruidenierswinkeltje op de hoek van de Paul Krugerstraat.
Daar haalde ik dan boter. Of bloem. Of suiker.
Allemaal tot op de milligram uitgewogen en verpakt in van die grauwe puntzakken.
Maar dat ik me dat zo herinner kan ook aan mijn romantische verbeelding liggen.
Een kwestie van doorgeschoten jeugdsentiment.
De Gruyter aan het Van Limburg Stierumplein in Amsterdam is zo'n typisch eetcafé'tje waar je makkelijk even binnenloopt om gezellig een hapje te eten.
Wij zijn er op tweede paasdag en heel Amsterdam heeft besloten buitenshuis te eten.
Dus het is druk.
Geen probleem, laat de bediening al meteen weten.
,,We schuiven die tafeltjes wel even aan elkaar en dan zit u prima!''
En dat is ook zo.
Ik heb uitzicht op mijn disgenoten en voor mij is dat een heerlijkheid.
We zien elkaar regelmatig maar niet echt dagelijks dus er is veel om over te praten.
Bovendien hebben we zojuist een concert bijgewoond in het Bethaniënklooster in de Barndesteeg nabij de Nieuwmarkt.
Al onze gevoelige snaren verkeren in opperste staat van verrukking en ook dat schept een band.
Het is moeilijk kiezen uit de menukaart die eenvoudige gerechten laat zien maar ook kleine culinaire hoogstandjes waar je een moord voor wil doen.
In roomboter gebakken scholletjes worden het.
Met gebakken spinazie, worteltjes en aardappelschijfjes.
Ikzelf kies zeebaars en dat de kop er nog aanzit vind ik plotsklaps helemaal niet zo erg.
De vis is heerlijk.
De bijgerechtjes ook.
De smaak is ambachtelijk en puur en de hoeveelheid is voldoende.
Pas (ruim) ná de dis kijk ik wat om me heen.
Het wordt wat rustiger, zie ik, maar de muziek staat nog steeds knijterhard.
Buiten is het gaan sneeuwen.
Tweede paasdag.
Je gelooft je ogen niet.
Voor de deur stopt de tram.
Amsterdam.
De levendigheid spat eraf.
Het schilderij aan de wand vertaalt ondubbelzinnig de gevoelens van het moment.
Het leven is HARTSTIKKE leuk!
24 maart 2008
AMSTERDAM - Gouden letters op een korenblauw betegelde achtergrond.
P. de Gruyter en Zn.
Het kan niet anders.
Hier moet vroeger een kruidenierswinkel van De Gruyter hebben gezeten.
De eigenaren van het buurtrestaurantje aan het Van Limburg Stierumplein hebben de naam in ere willen houden.
Dat is gelukt.
P. de Gruyter.
Wij kochten er niet.
Vroeger.
Tenminste, ik kan het me niet herinneren.
Ik herinner me dat ik na schooltijd naar Pfeifer moest, een piepklein kruidenierswinkeltje op de hoek van de Paul Krugerstraat.
Daar haalde ik dan boter. Of bloem. Of suiker.
Allemaal tot op de milligram uitgewogen en verpakt in van die grauwe puntzakken.
Maar dat ik me dat zo herinner kan ook aan mijn romantische verbeelding liggen.
Een kwestie van doorgeschoten jeugdsentiment.
De Gruyter aan het Van Limburg Stierumplein in Amsterdam is zo'n typisch eetcafé'tje waar je makkelijk even binnenloopt om gezellig een hapje te eten.
Wij zijn er op tweede paasdag en heel Amsterdam heeft besloten buitenshuis te eten.
Dus het is druk.
Geen probleem, laat de bediening al meteen weten.
,,We schuiven die tafeltjes wel even aan elkaar en dan zit u prima!''
En dat is ook zo.
Ik heb uitzicht op mijn disgenoten en voor mij is dat een heerlijkheid.
We zien elkaar regelmatig maar niet echt dagelijks dus er is veel om over te praten.
Bovendien hebben we zojuist een concert bijgewoond in het Bethaniënklooster in de Barndesteeg nabij de Nieuwmarkt.
Al onze gevoelige snaren verkeren in opperste staat van verrukking en ook dat schept een band.
Het is moeilijk kiezen uit de menukaart die eenvoudige gerechten laat zien maar ook kleine culinaire hoogstandjes waar je een moord voor wil doen.
In roomboter gebakken scholletjes worden het.
Met gebakken spinazie, worteltjes en aardappelschijfjes.
Ikzelf kies zeebaars en dat de kop er nog aanzit vind ik plotsklaps helemaal niet zo erg.
De vis is heerlijk.
De bijgerechtjes ook.
De smaak is ambachtelijk en puur en de hoeveelheid is voldoende.
Pas (ruim) ná de dis kijk ik wat om me heen.
Het wordt wat rustiger, zie ik, maar de muziek staat nog steeds knijterhard.
Buiten is het gaan sneeuwen.
Tweede paasdag.
Je gelooft je ogen niet.
Voor de deur stopt de tram.
Amsterdam.
De levendigheid spat eraf.
Het schilderij aan de wand vertaalt ondubbelzinnig de gevoelens van het moment.
Het leven is HARTSTIKKE leuk!