Restaurantjehoppen

Massaal en toch intiem
Eten in Akersloot
6 februari 2008

Ik had me voorgenomen om er niet meer te gaan eten.
Niet dat er iets aan te merken valt op de kwaliteit van het eten.
Kwaliteit/prijsverhouding valt nooit tegen.
Maar: te massaal, te onpersoonlijk, te voorspelbaar alhoewel de tijd van de kers in de appelmoes allang voorbij is.

We kiezen een plekje rechts van de entree.
Niet het grote restaurant in.
Dat had ik van te voren al bedongen.
Aan de rechterkant bij binnenkomst is geprobeerd een eetcafé achtig sfeertje te creëren.
Wel prima.
Vind ik.

De ober is discreet en laat je je eigen gang gaan.
Dat is dan wel een voordeel.
In bepaalde situaties.

,,Weet je'' deel ik mijn tafelgenoot mee ,,dat ze hier, naast gewone kamers ook themakamers hebben!''
,,Themakamers?''
,,Ja, themakamers. Boek de Afrika suite en je waant je in de broeierige binnenlanden van donker Afrika zonder er ook maar een vliegtuig voor in te hoeven stappen.''
,,En welk voordeel heeft dat?''
Mijn gezelschap is de nuchterheid zelve.
,,Nou, dan hoef je niet zo te fantaseren. Dan kun je gewoon rondkijken en dan weet je verstandelijk wel dat je in Akersloot bent maar dat zie je dan niet.''

Mijn disgenoot begint aan zijn paling en ik durf allang niet meer te vertellen dat ze in Akersloot ook een Hollywood suite hebben.
Ik kijk rond wie ik daarvoor in aanmerking vind komen, maar ik kom niet ver.
Want wie trekt zich na het verorberen van zo'n flinke Van der Valk maaltijd zonder gêne terug in een kamer vol glitter en glamour, met een groot rond bed met spiegel, met een tweepersoons whirlpool met spiegel, een sauna, stoomdouche, danspodium met danspaal én spiegel, stereoinstallatie en flatscreen tv?

Na het voorgerecht met geitenkaas kiezen we beiden voor drie gebakken tongetjes en daar krijgen we dan vier schaaltjes 'gezond' bij.

,,Nemen we ook nog een toetje?'' vraagt mijn tafelgenoot, maar ik zie dat hij al genoeg gegeten heeft en ik denk ondertussen stiekem aan die danspaal.
Mét spiegel!
We nemen koffie!